بازگشت مونیکا بلوچی به سینمای ایتالیا با فیلم «کتیچه» در جشنواره لوکارنو با نقشی متفاوت همراه شده است؛ او در این فیلم به کارگردانی جیووانی تورتوریچی، نقش مادری گرفتار در فشارهای اجتماعی و خانوادگی را بازی می‌کند؛ زنی که به گفته بلوچی «زنانگی‌اش را فراموش کرده» و ناتوانی‌اش در برقراری ارتباط با نسل جوان، رابطه […]

بازگشت مونیکا بلوچی به سینمای ایتالیا با فیلم «کتیچه» در جشنواره لوکارنو با نقشی متفاوت همراه شده است؛ او در این فیلم به کارگردانی جیووانی تورتوریچی، نقش مادری گرفتار در فشارهای اجتماعی و خانوادگی را بازی می‌کند؛ زنی که به گفته بلوچی «زنانگی‌اش را فراموش کرده» و ناتوانی‌اش در برقراری ارتباط با نسل جوان، رابطه او با پسرش را به تنشی دائمی تبدیل کرده است.

به گزارش ستاره هنر به نقل از هالیود ریپورتر، یک فیلم ایتالیایی با بازی مونیکا بلوچی و حضور لوکا گوادانینو در جمع تهیه‌کنندگان، روز شنبه در هفتادونهمین دوره جشنواره فیلم لوکارنو مورد توجه قرار گرفت. نام این فیلم «کتیچه» (Ketticè) است. این درام بلوغ، دومین فیلم بلند جیووانی تورتوریچی، دستیار سابق گوادانینو، است که نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشته و سالواتوره گالینا و راکل تستاگرُسا در آن بازی می‌کنند.

داستان فیلم در سال ۲۰۱۲ در پالرمو، سیسیل و در دوران سیلویو برلوسکونی، غول رسانه‌ای و سیاستمدار پوپولیست ایتالیا، می‌گذرد. فیلم درباره جولیو، نوجوان ۱۶ ساله‌ای بی‌حوصله و ناراضی است که روزهایش را بدون هیچ اشتیاقی به مدرسه سپری می‌کند و چشم‌انداز روشنی نیز برای آینده ندارد. در خلاصه داستان فیلم آمده است: «آشنایی او با کتی، همسال خود که اعتمادبه‌نفس بیشتری دارد، راهی برای فرار از یکنواختی پیش روی او می‌گذارد. این دو رابطه‌ای دوستانه و انحصاری شکل می‌دهند؛ پناهگاهی مشترک در جست‌وجوی آزادی، دور از نگاه قضاوت‌گر دنیای بزرگسالان.»

فیلمبرداری «کتیچه» را کامیلا کاتابریگا انجام داده و تدوین آن بر عهده مارکو کوستا بوده است. شرکت پایپرپلی نیز مسئولیت فروش بین‌المللی فیلم را بر عهده دارد. عنوان فیلم به لقب «کتی» در گویش سیسیلی اشاره دارد.

بلوچی در فیلم نقش مادر جولیو را بازی می‌کند؛ زنی از یک خانواده اشرافی سیسیلی که احساس می‌کند در این خانواده تحت فشار و سرکوب قرار گرفته است.

بلوچی در نشست خبری فیلم، در توضیح شخصیت خود گفت: «بازی کردن یک نقش متفاوت برایم جالب بود، چون این همسر و مادر، ناکامی پنهان‌شده پشت تمام آن کمال‌گرایی اجتماعی را به ما نشان می‌دهد. او قربانی یک نقش اجتماعی است که باید آن را بازی کند.»

به گفته بلوچی، این زن تلاش می‌کند ناکامی و سرخوردگی خود را با خوردن تنقلات جبران کند. او به صحنه‌ای اشاره کرد که شخصیتش جلوی تلویزیون خوابش برده و مقدار زیادی خوراکی در اطرافش دارد.

بلوچی برخی از موقعیت‌های فیلم را «تراژیک-کمیک» توصیف کرد و گفت از بازی در صحنه‌هایی مانند حاضر شدن سر صحنه فیلمبرداری با لباس خواب و دمپایی لذت برده است.

او درباره شخصیتش اضافه کرد: «او هیستریک است، اما کسی را نمی‌ترساند، چون می‌دانیم که هرگز شجاعت ترک کردن را نخواهد داشت.»