نمایش مونولوگ «اهمیت اسکار بودن» با بازی و کارگردانی آلیستر واتلی در مجموعه پارک تئاتر لندن به صحنه رفته است. شاید جالب‌ترین نکته در مورد «اهمیت اسکار بودن» که اولین بار در سال ۱۹۶۰ در تئاتر گیت دوبلین اجرا شد، زمینه‌ای باشد که در آن خلق شد. مایکل مک لیامویر (۱۸۹۹-۱۹۷۸)، بازیگر، کارگردان، نویسنده و طراح، که اسکار وایلد را می‌پرستید، مردی انگلیسی بود که هویت ایرلندی اختیار کرد. وایلد در بیشتر قرن بیستم، به ویژه در ایرلند کاتولیک و محافظه‌کار بومی بود و چهره‌ای بحث‌برانگیز باقی ماند.

این نمایش اما بیش از آنکه یک نمایش باشد یک «سرگرمی» یا «سخنرانی دراماتیک» است که در آن آلیستر واتلی ما را به یک تور کوتاه در زندگی و حرفه وایلد می‌برد. اینجا چیز جدیدی برای طرفداران وجود ندارد و به دلیل فشردگی و فقدان بازتاب احساسی، بعید است که این اثر بهترین معرفی برای زندگی و آثار وایلد برای تازه‌واردان باشد. این اثر تقریباً ۲ ساعت طول می‌کشد و یک وقفه هم دارد، در حالی که شاید هیچ نمایش تک‌نفره‌ای نباید بیش از ۷۰ دقیقه‌ سریع باشد.

واتلیِ شیک‌پوش هرچند گوشه‌گیر، با کت و شلوار مخمل کبریتی نارنجی سوخته، نه فقط تصویری از وایلد ارائه می‌دهد، بلکه قطعه‌ای از بهترین آهنگ‌های او را (که شاهکاری قابل توجه در حفظ کردن است) اجرا می‌کند و با گزیده‌هایی کوتاه از ضبط نمایش توسط مک لیامویر آن را به پایان می‌رساند. طراحی صحنه‌ مینیمالیستی مادلین گرلینگ به شکل دیسک، شامل یک حلقه‌ دایره‌ای نور و یک چراغ با پایه‌ای است که شخصیت را در یک حالت ایستاده نشان می‌دهد.

این نمایش پر از صحنه‌های طولانی از آثار وایلد است. نیمه‌ اول شامل مصاحبه‌ جک ورثینگ و مادرزن آینده‌اش لیدی برکنل، از کتاب «اهمیت جدی بودن» است. نیمه دوم شامل قطعاتی از «De Profundis» نامه او به بوسی که در آن با عیسی مسیح همذات‌پنداری می‌کند، و شعر ساده «The Ballad of Reading Gaol» است که هر ۲ به طرز تأثیرگذاری توسط واتلی اجرا می‌شوند و احساسات بسیار مورد نیاز را به روند اجرا می‌آورند.

وایلد در سن ۴۶ سالگی در فقر و تبعید درگذشت. در زمان اولین اجرای مک لیامویر، تراژدی بر پیروزی سایه افکند اما اکنون ورق برگشته است. اثری کلکسیونی برای متخصصان وایلد و شبی نسبتاً سرگرم‌کننده برای دیگران.

«اهمیت اسکار بودن» تا ۲۲ آگوست به اجراهای خود ادامه می‌دهد.